Wojna sześciodniowa. Cz.3: Wojna na lądzie

Tekst i grafiki: Jarosław Janas

Chaos związany z rozkazem Dowódcy Sił Zbrojnych Egiptu, marszałka Abdela Hakima Amera (nawet nie konsultowanym z prezydentem Naserem), spowodował nieskoordynowaną ucieczkę oddziałów lądowych w kierunku Kanału Sueskiego. Jakby tego było mało, wiele jednostek pozbawionych było dowództwa, gdyż oficerowie samowolnie opuścili swoje oddziały i ratowali się ucieczką na zachód.
 
Późnym popołudniem szóstego czerwca pododdziały 200 Brygady Pancernej, wchodzące w skład zgrupowania generała Joffe, dotarły od strony Bir Lahfan do pozycji egipskich w Jebel Libini. Egipcjanie dysponowali w tym rejonie dwiema jednostkami pancernymi: 141 BPanc oraz tzw. gwardią pałacową w sile brygady pancernej, które okopały się i przystąpiły do obrony swoich pozycji. Zostały jednak okrążone przez dwa izraelskie bataliony i po przybyciu pozostałych jednostek 7 i 200 Brygad Pancernych, przystąpiono do ataku na obóz i lotnisko w Jebel Libini. Po utraceniu 30 czołgów egipskich, niedobitki dwóch brygad arabskich wycofały się w kierunku Bir Hammy.
 



Egipski opór spowolnił jednak izraelski walec, dowódcy brygad wydali rozkaz odpoczynku i przegrupowania, ofensywa ruszyła dopiero o świcie 7 czerwca. Jednostki zgrupowania północnego, osiągając maksymalną prędkość ruszyły w kierunku strategicznej przełęczy Mitla (przez przełęcz biegła jedyna droga z centralnego Synaju nad Kanał Sueski), wydzielone siły izraelskie skierowały się także ku Bir Gifgafy, kontrolowanie tego węzła i przełęczy Mitla, pozwoliłoby zatrzymać rozbite i wycofujące się oddziały egipskie na nieprzystępnej pustyni. Dwa bataliony izraelskich czołgów starły się w rejonie Bir Gifgafy z oddziałami egipskiej 4 Dywizji Pancernej, natomiast trzeci batalion omijając węzeł od północy, ruszył na zachód, celem przechwycenia ewentualnej odsieczy. 4 DPanc uległa całkowitemu rozbiciu i jej rozproszone oddziały rozpoczęły ucieczkę w kierunku Kanału Sueskiego.
 
Na południu, po osiągnięciu przełęczy Mitla, Izraelczycy przygotowali zasadzkę na wycofujące się bezwładnie resztki Armii Egipskiej. Po całonocnych walkach, rankiem 8 czerwca ostateczną klęskę Egipcjan przypieczętowało izraelskie lotnictwo. Wejście do przełęczy od strony wschodniej zablokowały tysiące zniszczonych arabskich pojazdów, batalia ta była największym starciem pancernym od czasu bitwy na Łuku Kurskim podczas II Wojny Światowej.
 
Dzień wcześniej, izraelskie oddziały desantowane siłami marynarki wojennej, zdobyły Szarm el-Szejk na południowym krańcu półwyspu Synaj, pozwoliło to na otwarcie zatoki Akaba dla marynarki handlowej Izraela.
 
Także 7 czerwca oddziały ppłk. Jisraela Granita, wchodzące w skład zgrupowania generała Tala, dotarły na północy w rejon Kanału Sueskiego w pobliżu Al-Kantary. Jednak minister ON Mosze Dajan rozkazał wycofać swoje jednostki 19 km od kanału, jednak po konsultacji z generałem Icchakiem Rabinem rankiem 8 czerwca minister rozkazał wznowienie działań ofensywnych w tym rejonie. W rejonie oddalonym o 10 km na wschód od Al-Kantary oddziały ppłk. Granita weszły w kontakt bojowy z egipskimi komandosami wspartymi czołgami, po kilku godzinach (po zniszczeniu kilku czołgów) Arabowie zarządzili odwrót w kierunku Al-Kantary. 9 czerwca o świcie Granit, omijając Al-Kantarę, ruszył na Ismailę, gdzie połączył się z częścią 7 Brygady Pancernej pod dowództwem płk. Gonena. Po oczyszczeniu rejonu przełęczy Mitla, 520 Brygada Pancerna płk. Elhalana Seli, dotarła rankiem 9 czerwca nad Kanał Sueski, naprzeciwko Szallufa. Przy okazji zdobyli dziewięć wyrzutni przeciwlotniczych W-750 (SA-2 Guideline) z rakietami. Część brygady Seli ruszyła na południe w kierunku Ras Sudr nad Zatoką Sueską. Miasto zdobyto wraz z pododdziałem spadochroniarzy, zrzuconych w tym czasie przez lotnictwo transportowe. Następnie, ruszyli jeszcze dalej na południe do El Tur, gdzie przywitały ich kolejne pododdziały spadochroniarzy, przybyłe od strony Szarm el-Szejk (zdobytego desantem morskim).
 
14 Brygada Pancerna generała Szarona dotarła 8 czerwca do Nakhl, gdzie dowódca otrzymał wiadomość, że 8 Brygada Pancerna płk. Mendlera po zajęciu El Thamad, ruszyła w pościg za miejscowym egipskim garnizonem (wydzielone jednostki 6 Dywizji Zmechanizowanej. Szaron rozkazał dwóm swoim batalionom pancernym "przywitać" wycofujące się w kolumnie oddziały dywizji. Rozgorzała bitwa, w której generał Szaron osobiście dowodził ze swojego Halftracka batalionem piechoty, który uderzył w środek egipskiej kolumny. Po walce 6 Dywizja Zmechanizowana przestała istnieć, część sił 14 Brygady Pancernej i batalion 8 Brygady Pancernej zniszczyły 60 czołgów, 100 różnego typu dział oraz ok. 300 pojazdów wojskowych należących do egipskiej dywizji. Zginęło także kilkuset żołnierzy egipskich, a 5 tys. ratowało się ucieczką przez pustynię.
 
Po bitwie pod Nakhl oddziały Szarona dokonały przegrupowania i skierowały się dalej na zachód, aby połączyć się z 31 Dywizją generała Joffego w okolicach Bir Tamady. Po południu 9 czerwca cały Synaj był już w rękach izraelskich, o godz. 21.35 przedstawiciel Egiptu przy ONZ formalnie i bezwarunkowo zaakceptował zawieszenie broni. W parę dni Izrael odniósł spektakularne i błyskawiczne zwycięstwo nad Egiptem, zdobywając półwysep Synaj państwo hebrajskie stworzyło olbrzymią strefę buforową od zachodniej strony granicy.

CDN…

Na rysunku przedstawiono czołg Centurion Mk.5 z jednostki stacjonującej tuż przed wybuchem wojny na pustyni Negev, następnie egipski T-54 wczesnej wersji, bez przedmuchiwacza lufy i z kołami bieżnymi starego typu. Czołg w trójkolorowym malowaniu maskującym. Trzeci pojazd to BTR-152 w barwach wojsk egipskich, następnie czołg M51 Super Sherman z izraelskiej 14 Brygady Pancernej. Ostatni pojazd to egipski BTR-60PB w dwukolorowych barwach maskujących.


2021-02-16 11:05 wojna, sześciodniowa, Izrael, Egipt, Jarosław Janas

Komentarze

Ten materiał nie ma jeszcze komentarzy

Dodaj komentarz

Twój mail będzie nie widoczny.